Džemat Orašac ima dugu i bogatu historiju, koja seže još u osmansko doba. Do 1941. godine u Orašcu su postojale tri džamije:
- Sultan-Ahmedova džamija u gradu Orašcu, iz 1703. godine, koju je, prema predanju, izgradio sultan Ahmed III, zajedno s džamijom u srednjovjekovnoj tvrđavi, učvrstivši je za vojnu posadu i odbranu tog kraja.
- Prva drvena džamija u utvrđenoj kuli Orešac, podignuta 1524. godine, zajedno s mektebom za potrebe vojne posade i muslimanskog stanovništva u okolini.
- Kamena džamija iz 1609. godine, izgrađena unutar tvrđave Orašac.
Najstariji dio grada je kula, koja je kroz osmansku vladavinu dograđivana u više navrata. Pouzdano se zna da je grad Orašac popravljen i proširen u periodu 1603.–1617. godine, za vrijeme sultana Ahmeda I. Važno je napomenuti da nijedan sultan nije lično gradio džamiju u Orašcu – sve džamije su podignute od strane lokalnog stanovništva, odnosno džematlija.
Orašac je bio i centar stalne vojne posade. Tradicionalno je bio običaj da se na dan džume i bajram-namaza u dvorištu džamije priveže 50 do 100 konja, dok su njihovi vlasnici obavljali namaz.
U gradu je postojao mesdžid do juna 1992. godine, koji je bio funkcionalan tokom ramazana i služio kao punkt vjerske obuke. Jedno vrijeme bio je u sastavu džemata Duljci. Nažalost, mesdžid je miniran i spaljen, a danas su ostale samo zidine, s prepoznatljivim mimberom i karakterističnim prozorima, uz mezarluke uz zidove.
Pred agresiju na Bosnu i Hercegovinu, u džamiji je imamsku službu obavljao mještanin Džafica Smail-ef. (1958–1992), jedna od žrtava genocida nad Bošnjacima. Tegobni dani juna 1992. bili su presudni i tragični za mnoge Bošnjake iz Orašca, Čukova, Duljaka, Klise, Ostrovice, Kulen-Vakufa i drugih mjesta Ljutočke doline.
Danas je džamija u Orašcu aktivna tokom cijele godine, sa mektebom, a džemat predvodi aktualni imam Midhad ef. Hrnjica.